De bodem fungeert als een natuurlijk waterreservoir en speelt een vitale rol in waterbeheer, filtratie en de algehele gezondheid van ecosystemen. Met dit project willen we de opslag van water in landbouwbodems beter kunnen meten en modelleren. Meetdata van nieuwe niet-invasieve observatietechnieken, zoals cosmic ray neutron sensing, electromagnetic induction bodemscanning, en satellietgebaseerde C-band synthetic aperture radar en spectrale sensoren zullen worden geïnterpreteerd voor agrarisch waterbeheer en dienen als invoer in ons model- en bodemsensor-gebaseerd adviessysteem dat momenteel wordt getest op pilootbedrijven.
In dit project worden sensortechnieken voor het kwantificeren van bodemwateropslag en gewaswaterstress geëvalueerd. Er wordt nagegaan hoe ze helpen om inzicht te krijgen in veldheterogeniteit en in waterstress tijdens en na het ontkiemen van zaden. We streven ernaar om
- Een model te ontwikkelen om metingen te vertalen naar bodemwateropslag in zowel het kiembed als de latere wortelzone met een hoge ruimtelijke resolutie (veld- en subveldschaal),
- een methode te ontwikkelen om beheerszones binnen een veld te definiëren op basis van historische en real-time gegevens,
- een kader te ontwikkelen om een bodemwatermodel te herkalibreren voor elke beheerszone, wat resulteert in een variabele irrigatietoepassing die gericht is op slim waterbeheer, en
- uitdagingen aan te pakken tijdens het kiemen en de opkomst van zomergewassen en volle grond groenten, wanneer het bodemvochtgehalte limiterend is.
We zullen werken op twee ruimtelijke schalen. Waarnemingen van oppervlakkig bodemvocht zullen helpen om de relatie tussen opkomstgraad en bodemvochtigheid te begrijpen. Informatie over de ruimtelijke variatie in bodemwateropslag in de wortelzone zal leiden tot inzicht in de variatie in bodemhydrologische eigenschappen binnen het veld. Dit helpt telers om over te gaan naar variabele dosering van water en bemesting om hun efficiëntie te verhogen.
