Een opvallend gevolg van een natte nazomer na droogte kan een sterke hergroei van het witloofblad zijn. Dat is op het eerste gezicht positief: meer gezond blad betekent meer fotosynthese en dus meer mogelijkheid om suikers en andere reservestoffen in de wortel op te slaan.
Maar meer blad betekent niet automatisch meer wortelreserve. Na droogtestress moet de plant eerst investeren in het herstel van zijn bladeren. Bij een late regenperiode kan een groot deel van de beschikbare assimilaten daardoor opnieuw naar de bovengrondse groei gaan. Hoeveel uiteindelijk in de wortel terechtkomt, hangt onder meer af van het moment waarop de regen valt, de duur van de resterende groeiperiode en de toestand van het gewas vóór de regen.
Een warme, vochtige periode kan bovendien zorgen voor een dicht en lang gewas, waardoor bladziekten gemakkelijker uitbreiden. Ook kunnen grote verschillen tussen percelen zichtbaar worden: planten die de droogte goed doorstaan hebben, kunnen de regen snel benutten, terwijl zwaar gestreste planten minder goed herstellen.
De komende weken worden daarom interessant: wordt de extra bladgroei nog omgezet in extra wortelgewicht en reserve, of blijft de plant vooral investeren in nieuw loof? Dat kan uiteindelijk meebepalen hoe de wortels de bewaring en forcerie doorkomen.
